بحبك وياريت تفهمنى * بقلم عادل جاد
–
عايش وسط الناس ولسه ماشوفتش نفسى
مرة أمشى بشويش ومرة أطلع منهم أجرى
ممكن لأنى خايف اضعف وساعتها جايز أبكى
لسه بدور على أمل جاى ولا لسه عليه بدرى
مش عارف حاجه ونفسى فى حاجه تطمنى
بقيت محتار وحيرتى جوايا بتكبر وكمان بتعذبنى
حكايه عمرى سطور من غير كلام مكتوب عنى
تقدر تقول عليها فراغ طويل سكوته بيخوفنى
مسمعش فيه غير صدى صوتى كأنه بيأنبنى
أنا مسجون وأنا السجان لأنى عايش لوحدى
يمكن علشان ظلمت نفسى وياريت تسامحنى
ضيعت من عمرى سنين ومين يصدق مهما أحكى
لا هنعيش أد اللى راح من عمرنا ونفسى بتوحشنى
هو الاسم عيشين وخلاص ويوم ورا يوم عمال يعدى
أملى شىء بسيط أنى فى يوم ألاقيك هنا جنبى
سعتها أحس أنى أعيش فى اللى باقى من عمرى
حرام أعيش على حبك وأنت عايش بعيد مش جنبى
صدقنى حبى ليك مش بأيدى تقدر تقول أنه قدرى
كلمه واحدة منك حياة وأمل يتولد جوايا ياريت تفهمنى
